Stand van zaken

Stand van zaken 12/09/2011

Het is een tijd geleden dat ik nog iets van me liet horen. Dat heeft zo zijn redenen. Sinds april ben ik namelijk hard aan het trainen geweest zoals men mij vroeg het te doen. Jammer genoeg was dit louter alternatief zo'n 20u per week. Ondertussen ben ik op zoek gegaan naar een diagnose. Daarvoor ging ik eerst naar Herentals, dan naar Leuven en ondertussen naar het SMAK. Geen van de genoemde instanties leken er echt werk van te willen maken. In totaal heb ik ruim 30 consultaties gehad. Elke keer werden nieuwe oefeningen gegeven. Waarop ik vol goede moed aan de slag ging om 'het gebrek' aan de onderbenen recht te zetten. Telkens bouwde ik op start to run wijze op, aangevuld met alternatief werk. Keer op keer kwam de last aan de schenen na 30km/week terug. Ik bleef goedgelovig doen wat ze mij zeiden. Het probleem zit duidelijk niet in de musculatuur verhoudingen want daarvoor ik mij al suf getraind. Ondertussen lig ik een jaar in de lappenmand. Enkele frustraties rijker en enkel vooroordelen bevestigd zien worden. Vreemd dat overal waar ik ga aankloppen, alles op lange baan geschoven wordt, hoewel de symptomen al 6 maanden dezelfde zijn. Frustrerend, als je weet dat ik nog steeds alles geef met de hoop op het beste. Door het gebrek aan steun (lees: geen trainer) is het dan ook onduidelijk of ik hier mee door ga. Na de examenperiode beslis ik over een mogelijke voortzetting.

In tussen tijd werd mij via de media ook duidelijk gemaakt dat ik niet meer tot het team van Atletiek Vlaanderen behoor. Helaas kreeg ik daar (nog steeds) geen formele bevestiging van. Op zich maakt dit natuurlijk geen verschil, gezien ik in geen enkele vorm de 'maximale ondersteuning' heb gekregen die volgens de beleidsnota gegeven zou worden. Maar dit is slechts het topje van de ijsberg wat betreft de 'samenwerking'.

groeten,

Andreas